Warszawskie rzemiosło piekarskie to jedna z najstarszych i najbardziej zasłużonych kart w historii naszego miasta. Choć tradycyjne przekazy wskazują na rok 1520 jako moment formalnego zrzeszenia się piekarzy (data ta widniała w Sali Rzemieślniczej dawnego Ratusza), korzenie naszej wspólnoty sięgają jeszcze głębiej – do czasów książąt mazowieckich i początków XIV wieku.
Najstarszy zachowany dokument, potwierdzający statut cechu piekarzy Starej Warszawy, pochodzi z 1570 roku i został nadany przez króla Zygmunta Augusta. Przez wieki cech nie tylko dbał o jakość chleba dostarczanego mieszczanom, ale pełnił funkcję bractwa religijnego, organizacji obronnej i strażnika etosu zawodowego.
Wraz z rozwojem Warszawy jako stolicy, piekarstwo stało się fundamentem miejskiej gospodarki. W XVII wieku funkcjonowały oddzielne cechy na Starym i Nowym Mieście, które zjednoczyły się przed 1702 rokiem. Pod koniec XVIII wieku w Warszawie pracowało już blisko 150 mistrzów i ponad tysiąc czeladników.
Mimo trudnych lat zaborów, warszawscy piekarze utrzymali swoją tożsamość. W 1923 roku to właśnie z inicjatywy naszego Cechu odbył się pierwszy Ogólnopolski Zjazd Mistrzów Piekarskich, który dał początek centralnym strukturom rzemiosła w Polsce.


Historia naszego Cechu to także historia walki o wolność. Nasi członkowie z bronią w ręku brali udział w powstaniach narodowych, a w tragicznych dniach 1939 roku i Powstania Warszawskiego piekarze, mimo dramatycznych warunków, starali się dostarczać chleb walczącemu miastu, często płacąc za to najwyższą cenę.
Współczesny Cech Piekarzy w Warszawie jest dumnym kontynuatorem tych wielowiekowych tradycji. Po burzliwym okresie powojennym i reorganizacjach (m.in. w ramach Cechu Rzemiosł Spożywczych), powróciliśmy do samodzielnej działalności, by chronić to, co w naszym fachu najcenniejsze.
